تاثيرات طرح واره معماري ناپايدار در فضاي ذهني دانشجويان معماري

علارغم پيشرفت هاي علمي در زمينه علوم و فنون معماري دركشورمان ، امروزه ساختمانها از گذشته ناپايدارتر ساخته مي شود. اين مقوله حتي در دانشكده هاي معماري نيز جدي گرفته نمي شود و به بازتابي نادرست از اصل الگوي ناپايدار معماري در جامعه مبدل مي شود. چراكه شاگرداني كه در مدرسه معماري تحصيل مي كنند خلاف آنچه كه مي آموزند را مشاهده مي كنند و علوم توليدي كه هميشه با زحمات فراوان بدست مي آيد به كالاي زينتي مبدل شده ودر عرصه عملي نقشي ديگردر بهبود وضعيت موجود ندارد. امروزه دردانشكده- هاي معماري نه خبري از مميزي انرژي است و نه استفاده بهينه از مصرف انرژي توليد شده و فقط اين مطالب در حد گفتار آكادميك در سركلاسها تدريس مي شود. هدف تحقيق حاضر، تحليل و بررسي الگوي معماري پايدار در دانشكدهاي معماري و ارتباط آن با آموزش معماري و همينطور باز تاب آن در جامعه است و با بررسي هاي به عمل آمده مي توان به اين نتيجه رسيد كه، آثار مخرب فضاهاي آموزشي معماري بر روي دانشجويان بازتاب پيدا مي كند و پايداري اينگونه فضاها به عنوان الگوي مناسب مي تواند در پيشبرد اهداف اجرايي در جامعه نقش بسزايي داشته باشد. پژوهش حاضر بر اساس روش توصيفي– تحليلي بوده و با استفاده از اسناد كتابخانه اي و مقالات علمي به تشريح عوامل تاثير گذار در اين زمينه مي پردازد.