كاربرد مقياس انساني و تناسب در ارتقاء سطح زندگي كاربران

درطول چندين دهه كه بعدانساني دربرنامه ريزي شهري ناديده گرفته شده وگاهي به طور اتفاقي به آن اشاره مي شود.افزايش توجه به مقياس انساني بيانگر يك تقاضاي روشن و قوي براي سطح كيفيت زندگي است و هر جا كه نياز به آرامش و آسايش و استقبال گرم براي كاربران مهم است تمام تلاش بر اين است كه ابعاد و طراحي ساختمان و مصالح به كار رفته و ايجاد لبه هاي نرم در جداره و فواصل فشرده و غيره در هماهنگي با مقياس انساني باشد.بنابرين هدف از انجام اين پژوهش بررسي كاربرد مقياس انساني و تناسب در ارتقاء سطح زندگي كاربران مي باشد كه در نهايت بر اين اساس نتيجه گيري و پيشنهاداتي ارائه شده است. در ادامه اين پژوهش با مرور منابع مختلف و معتبر در زمينه مقياس انساني،كيفيت زندگي و ويژگي‌هاي برنامه‌هاي جامع در آن،مورد توجه محققان و تحليل گران استخراج شده است و داده هاي مورد نياز در اين پژوهش به صورت توصيفي-تحليلي و مطالعات كتابخانه اي و اسنادي گرداوري شده است.