رابطه بين اضطراب رقابتي ادارك شده با انتظارات خودكارآمدي كشتي‌گيرهاي نخبه

اضطراب بر عملكرد بازيكنان ورزشي از راه فيزيولوژيكي، شناختي و رفتاري تأثير مي­گذارد. اضطراب زياد موجب كاهش عملكرد مي­شود­ و در اين حالت بايد با آن مقابله كرد. وينبرگ و گولد ( 1995 )بيان كردند كه اضطراب يك حالت احساس منفي كه با عصبانيت و نگراني همراه است و عامل آن فعاليت يا انگيختگي جسمي مي باشد. باندورا ( 1997 ) اظهار كرد خودكارآمدي به احساس عزت نفس، ارزش خود، احساس كفايت و كارايي در برخورد با زندگي اطلاق مي­شود يا به عبارتي خودكارآمدي باورها يا قضاوت‌هاي فرد به توانائيهاي خود در انجام وظايف و مسئوليتها اشاره دارد. اضطراب تأثير زيادي بر خودكارآمدي ورزشكاران دارد كه مربيان و روانشناسان بايد با آنها مقابله كنند تا اثرات اضطراب را تا حد ممكن كاهش دهند تا عملكرد ورزشكاران بهبود يابد. بنابراين در پژوهش حاضر سعي بر آن است تا به بررسي رابطه بين اضطراب رقابتي ادارك شده با انتظارات خودكارآمدي كشتي‌گيران نخبه پرداخته شود. پژوهش حاضر به روش همبستگي انجام شد كه جامعه آماري آن كشتي‌گيران نخبه استان تهران در سال 93 بودند(76=N) كه به صورت در دسترس، پرسشنامه سياهه اضطراب رقابتي (CASI-2R) و خودكارآمدي عمومي شرر(SGSES) را پاسخ دادند. نتايج آزمون همبستگي نشان داد كه بين خرده مقياس‌هاي اضطراب جسماني با خودكارآمدي رابطه معنادار منفي و بين خودكارآمدي و اعتماد به نفس رابطه معنادار مثبت وجو دارد (P≤0.05). با توجه به نتايج مي توان عنوان كرد كه كاهش اضطراب ورزشي كشتي‌گيرها، باعث فزايش خودكارآمدي آنها مي­شود.