حقوق شهروندي در ادبيّات فارسي درنگي در پنج حق از حقوق شهروندي در ادبيّات فارسي

ادبيات فارسي كه بازتابي از آموزه هاي ديني و فطري است ، لبريز از آموزه هايي است كه انسان را به رعايت حقوق و احترام به ديگران تشويق و تحريض مي كند . اعتقاد شعرا و اديبان فارسي گوي به مضامين ديني و فرآني و چايبندي آنان به آموزه هاي انساني مهمترين دليل بر گرايش آنان بر تبيين خواسته هاي فردي و اجتماعي است . اين پژوهش در چي انعكاس فرازهايي از حقوق شهروندي در ادبيات فارسي است . نوسندگان و شعرا با زبان نظم و نثر گاه عدل را ستوده اند و گاه ظلم را تقبيح كرده اند . گاه سرانجام بكارگيري افراد ناكارآمد را در نظام حكومتي گوشزد كرده اند . آموزش و چرورش را لازمه تعالي و رشد انسان دانسته اند و گاه داد آزادي داده اند . سياست نامه نظام الملك تاريخ بيهقي آثار مولوي عطار صاپب سعدي حافظ و جامي منابع سرشاري از تبيين حقوق فردي و اجتماعي است كه هم اكنون آن را به حقوق شهروندي مي شناسيم . توجه به حقوق شهروندي از دوران انقلاب مشروطه آغاز شده است و در سالهاي بعد فزوني گرفت . باز تار مفاهيمي چون حقوق شهروندي به تدريج در ادبيات فارسي نفوذ كرد و مضامين و محتواي ادبيات را نيز تحت تاثير قرار داد . بزرگاني چون ملك الشعراي بهار نميا يوشيج نيسم شمال فرخي يزدي با خلق آثار زيبا در اين عرصه نهضت عدالت خواهي تحقق حقوق شهروندي را به اوج خود رسانند . ‍‍‍‍‍‍‍‍‍‍‍‍‍‍