فرزندخواندگي از منظرفقهي و حقوق شهروندي

از عهد باستان تا كنون فرزند خواندگي در جوامع بشري به خصوص كشور ايران از اهميت خاصي برخوردار بوده است. فرزند خواندگي اعطاي سرپرستي كودكان بي سرپرست و بد سرپرست شناخته شده به خانواده هايي است كه واجد شرايط قانون حمايت از كودكان بي سرپرست باشند. اين كودكان كه يا والدينشان شناخته شده نيست و يا صلاحيت نگهداري از فرزندان خود را دارا نيستند، از طريق مراجع قضايي تحت نظارت سازمان بهزيستي به خانواده هايي سپرده مي شوند كه قانون تعيين كرده است. در قانون مدني ايران، كودكاني به فرزند خواندگي انتخاب مي شوند كه كليه تلاش ها و كوشش هاي لازم جهت شناسايي والدين و بازگرداندن آن ها به كانون گرم خانواده هايشان امكان پذير نباشد. در اين پژوهش با روش توصيفي- تحليلي به بررسي حقوق شهروندي فرزندان بي سرپرست و تكاليف متقابل فرزند خوانده و فرزند پذير در ايران با هدف شناسايي خلأ هاي موجود و ارائه راهكارهايي مؤثر با بهره مندي از داده ها و اطلاعات اسنادي و كتابخانه اي پرداخته شده است.