تاثير تمرين هوازي با دو شدت متفاوت برتغييرات تركيب بدني و بهبود كيفيت زندگي در زنان ميگرني

هدف از پژوهش حاضر تعيين تاثير شدت­هاي متفاوت تمرين هوازي در تغييرات تركيب بدني و بهبود كيفيت زندگي در زنان ميگرني بود. اين پژوهش با طرح سه­گروهي پيش­آزمون و پس­آزمون (گواه (9=n )، تمرين هوازي با شدت متوسط (10=n) و تمرين هوازي با شدت بالا (9=n)) و با نمونه­گيري تصادفي در زنان ميگرني انجام شد. پروتكل تمريني شامل 8 هفته تمرين هوازي دويدن با شدت متوسط (15-13 مقياس درك فشار بورگ) به مدت 40 دقيقه و با شدت بالا (17-15 مقياس درك فشار بورگ) به مدت 30 دقيقه در هر جلسه و با تكرار سه جلسه در هفته بود. 48 ساعت قبل و بعد از پروتكل­هاي تمرين هوازي شاخص­هاي تركيب بدني (BMI، درصد چربيبدن) و كيفيت زندگي (پرسش­نامه HIT-6 ) ارزيابي شدند. تجزيه و تحليل آماري با استفاده از روش آماري آناليز كوواريانس انجام گرفت. نتايج نشان داد كه تمرينات استقامتي با شدت متوسط و شدت بالا باعث كاهش معنادار در وزن (به ترتيب، 0.001 P، 0.05 P)، BMI (به ترتيب، 0.001 P، 0.05 P )و افزايش كيفيت زندگي (به ترتيب، 0.001 P، 0.001 P) شد. همچنين تمرينات با شدت متوسط باعث كاهش معنادار درصد چربي (0.001 P) شد؛ اما در تمرينات با شدت بالا اين كاهش معنادار نشد (0.112P ). همچنين، بين گروه تمرين هوازي با شدت بالا و با شدت متوسط تفاوت معنا­داري در وزن (0.182P )، BMI (0.263P )، درصد چربي (0.289P ) و كيفيت زندگي (0.59P ) نبود. نتايج نشان داد كه هر دو برنامه­ي تمرين هوازي تاثير مثبتي بر شاخص­هاي تركيب بدني كيفيت زندگي دارند و مهم­تر اينكه تمرين هوازي با شدت متوسط موجب كاهش درصد چربي بدن شد. به نظر مي­رسد تمرينات هوازي احتمالا نقش مهمي در كنترل سردرد در زنان ميگرني داشته باشد.