تاثير هشت هفته تمرين استقامتي و اينتروال منتخب بر پاسخ رزيستين و تركيب‌بدني در زنان چاق غير فعال

مطالعات نشان داده، رزيستين در چاقي جوندگان موثر است، اما نقش آن در انسان به طور دقيق شناخته نشده است. هدف تحقيق حاضر بررسي پاسخ رزيستين به 8 هفته تمرين استقامتي تداومي و تناوبي در زنان چاق غير فعال بود. بدين منظور 36 نفر زن داوطلب و چاق (دامنه سني 25-35 سال، با ميانگين وزن 81.9±10.6كيلوگرم، قد 162.3±3.2سانتي‌متر، نمايه توده بدن 29.31±2.43 كيلوگرم بر متر مربع، درصد چربي36.42±2.12 )، كه سابقه بيماري خاصي نداشتند در سه گروه 12 نفره: گروه استقامتي تداومي( يك ساعت فعاليت در هر جلسه، سه بار در هفته با 60 الي 70 درصد ضربان بيشينه)، گروه استقامتي تناوبي(35 تا 45 دقيقه فعاليت در هر جلسه، سه بار در هفته با 60 الي 70 درصد ضربان بيشينه) و كنترل(بدون تمرين) تقسيم شدند. نمونه‌هاي خوني آزمودني‌ها در حالت ناشتا قبل و پس از تمرين جمع‌آوري و به منظور سنجش تغييرات پلاسمايي رزيستين استفاده شد. همچنين تغيير تركيب بدني پس از 8 هفته بررسي گرديد. نتايج نشان داد كه دوره تمرين استقامتي تداومي و تناوبي بر سطوح رزيستين تاثير معناداري داشت و سطح رزيستين در گروه‌هاي مداخله نسبت به گروه كنترل به طور معني‌داري كاهش يافت (0.05 (p. درصد چربي بدن و وزن در دو گروه مداخله‌اي نسبت به گروه كنترل كاهش معني‌داري داشت(0.05 (p. هرچند مقدار وزن در گروه استقامتي تناوبي نسبت به تداومي كاهش بيشتري داشت (0.05 (p. با اين يافته‌ها به نظرمي‌رسد هر دو نوع تمرين استقامتي تداومي و تناوبي در كاهش رزيستين و درصد چربي زنان چاق به يك ميزان اثر گذار هستند.