اثر فعاليت جسماني بر سلامت رواني مردان سالمند

هدف پژوهش حاضر ارتباط فعاليت جسماني با سلامت رواني و خرده مقياس هاي آن بين مردان سالمند ورزشكار، فعال و غيرفعال بود. بدين منظور 150 نفر از مردان سالمند در قالب سه گروه ورزشكار، فعال و غيرفعال انتخاب و اقدام به تكميل پرسشنامه هاي مربوطه نمودند. اين پژوهش از نوع همبستگي است و براي سنجش سلامت روان آزمودنيها از پرسشنامه سلامت رواني 28GHQ- استفاده گرديد. همچنين براي گمارش افراد سالمند به دو گروه فعال و غير فعال از دو پرسشنامه فعاليت جسماني يال و پرسشنامه ميزان فعاليت بدني بك استفاده گرديد و گروه ورزشكار نيز به طور جداگانه از بازيكنان بالاي60 سال تيمهاي پيشكسوتان رشته ورزشي فوتبال شهر تهران انتخاب و مورد سنجش قرار گرفتند. براي مقايسه ميانگين گروه ها از تحليل واريانس يك راهه استفاده شد.نتايج تجزيه و تحليل فرضيه ها نشان داد كه بين سالمت رواني مردان سالمند ورزشكار با فعاليت بدني آنها وخرده مقياسهاي اضطراب و افسردگي ارتباط معني داري وجوددارد(0.01 P ،)همچنين بين سالمت رواني مردان سالمند فعال با فعاليت بدني آنها به جز در خرده مقياس عالئم جسماني ارتباط معني داري وجود ندارد. يافته ديگر اين تحقيق نشان داد كه بين سالمت رواني مردان سالمند غيرفعال با فعاليت بدني آنها و خرده مقياسهاي اضطراب و افسردگي ارتباط معني داري وجود دارد. (0.01 P ) با توجه به نتايج حاصل از اين تحقيق مي توان چنين نتيجه گرفت كه برنامه هاي حركتي و ورزشي متناسب با ويژگي هاي ساختاري و روانشناختي سالمندان، عالوه بر تأمين سالمت جسماني، فرد سالمند را از لحاظ رواني براي زندگي هرچه بهتر و سالمتر آماده مي سازد.