بررسي رابطه يادگيري سازماني با خودكارآمدي عمومي و اشتياق كاري در ادارات ورزش و جوانان استان مركزي

هدف از اين پژوهش بررسي رابطه يادگيري سازماني با خودكارآمدي عمومي و اشتياق كاري كاركنان در ادارات ورزش و جوانان استان مركزي بود. روش پژوهش توصيفي و از نوع همبستگي بود. جامعه آماري اين پژوهش كليه كاركنان ادارات ورزش و جوانان استان مركزي در سال 1393 بودند (289 نفر) كه با استفاده از روش نمونهگيري تصادفي ساده، 159 نفر انتخاب شدند. داده ها به وسيله پرسشنامه يادگيري سازماني گومژ (2005 ) پرسشنامه خودكارآمدي عمومي بندورا (2001 )و پرسشنامه اشتياق كاري شوفلي )2006 )جمع آوري شد. در اين پژوهش ازآزمون هاي همبستگي پيرسون جهت بررسي رابطه ها و رگرسيون گام به گام به منظور پيش بيني استفاده شده است. بر اساس يافته هاي پژوهش رابطه معنيداري بين يادگيري سازماني( 0.62=r ) و خودكارآمدي عمومي، همچنين يادگيري سازماني (0.57=r )و اشتياق كاري كاركنان وجود دارد. نتايج رگرسيون گام به گام نشان داد كه از بين مولفه هاي يادگيري سازماني، ”انتقال و يكپارچه سازي دانش“ قويترين متغير در پيشبيني خودكارآمدي عمومي و اشتياق كاري كاركنان است. هر چهار مولفه يادگيري سازماني توانسته است 45 %واريانس متغير خودكارآمدي عمومي را تبيين كنند و سه متغير (انتقال و يكپارچه سازي،دتعهد مديريت، فضاي باز و آزمايشگري) يادگيري سازماني نيز توانسته است 34 %واريانس متغير اشتياق كاريدرا تبيين كنند.