مقايسه ميزان ناكنش وري جنسي در زنان مورد خشونت رواني مراجعه كننده به خانه امن با زنان عادي

روابط جنسي پايدار در همسران عنصر متمايز كننده و تعيين كننده نسبت به ساير روابط مي باشد. زوجين همواره خواهان كسب لذت و ارتقاي آن در روابط جنسي هستند و هر گونه ناكنش وري جنسي مي تواند تهديدي براي روابط زناشويي و عامل طلاق محسوب گردد. عوامل زيادي مي تواند رضايت و سلامت رابطه جنسي را تحت تاثير قرار دهد كه خشونت رواني يكي از آن ها است. اين پژوهش با هدف مقايسه ميزان ناكنش وري جنسي در زنان مورد همسر خشونت رواني با زنان عادي صورت گرفته است.پژوهش از نوع پس رويدادي مي باشد كه از طريق نمونه گيري در دسترس (گروه آزار ديده ) و تصادفي (گروه عادي) به حجم 200 نفر (100 تفر آزار ديده ) (100 نفر عادي) از بين زنان مراجعه كننده به خانه امن سازمان بهزيستي و زنان شهرستان همدان انتخاب شده اند. همتا سازي از نظر تحصيلات و سنوات ازدواج صورت گرفته است. ابزار سنجش سنجه خشونت رواني و شاخص تمايل جنسي هالبرت مي باشد. يافته ها حاكي از آن است كه خشونت و آزار رواني مانند به كار بردن كلمات ركيك، فرياد و بد اخلاقي، قهر و صحبت نكردن، از بين بردن اعتماد به نفس، ايجاد احساس گناه و شرمساري در همسر، رفتار تحكم آميز و ...ميل جنسي را در زنان كاهش داده و باعث كاهش رضايت رابطه جنسي و درنتيجه افزايش احتمال طلاق مي گردد. نتايج حاصل از اين پژوهش نشان دهنده تفاوت معنا دار درناكنش وري جنسي در زنان آزار ديده نسبت به زنان عادي مي باشد.