اثر بخشي قصه درماني بر افزايش تاب‎آوري و كاهش كودكان كار و خياباني

هدف از پژوهش حاضر، بررسي اثر بخشي قصه درماني بر افزايش تاب‎آوري و كاهش تكانشوري كودكان كار و خياباني بود. روش پژوهش از نوع آزمايشي، با طرح پيش آزمون و پس آزمون چند گروهي بود. جامعه آماري اين پژوهش شامل كليه كودكان كار و خيابان كه تحت پوشش اداره بهزيستي استان كرمانشاه بودند. نمونه آماري شامل 30 نفر از كودكان كار و خيابان بودند كه به روش نمونه گيري در دسترس انتخاب و در مرحله بعد به صورت گمارش تصادفي در دو گروه، قصه درماني و گروه كنترل گمارده شدند. ابزار گرد آوري داده‎ها شامل پرسشنامه تاب‎آوري كانر و ديويدسون و تكانشگري بارات بود. براي تجزيه و تحليل داده‎ها از آزمون تحليل كوواريانس چند متغيري استفاده شد. نتايج پژوهش نشان داد كه قصه درماني بر افزايش تاب‎آوري و كاهش تكانشوري كودكان كار و خياباني مؤثر مي‎باشد. بنابر نتايج اين پژوهش مي‎توان از قصه درماني به عنوان يك مداخله در افزايش تاب‎آوري و كاهش تكانشوري كودكان، به ويژه كودكان آسيب ديده و يا در معرض آسيب استفاده كرد.