نقش ميانجي گر حل مسأله اجتماعي در رابطه بين خودكارآمدي و كنترل خشم

هدف از پژوهش حاضر تعيين نقش ميانجي¬گر مهارت¬هاي حل مسأله اجتماعي در رابطه بين خودكارآمدي و كنترل خشم دانشجويان بود. روش پژوهش توصيفي از نوع همبستگي و جامه آماري پژوهش شامل تمام دانشجويان دانشگاه آزاد اسلامي واحد شهر قدس در نيمسال تحصيلي دوم 95-1394 بود كه از ميان آن¬ها 172 نفر به روش نمونه¬¬برداري چندمرحله¬اي انتخاب شدند. ابزارهاي پژوهش شامل پرسش¬نامه خودكارآمدي اجتماعي كنلي (1989)؛ خشم صفت- حالت اسپيلبرگر (1985) و فرم تجديد نظر شده حل مسأله اجتماعي دي زوريلا (2002) بود. داده¬هاي به¬دست آمده به وسيله مدل¬يابي معادلات ساختاري تحليل شدند. يافته¬ها نشان داد كه خودكارآمدي به صورت مثبت بركنترل خشم اثر دارد. تنها بعد كارآمد حل مسأله بر كنترل خشم اثر دارد و بعد ناكارآمد حل مسأله بر كنترل خشم اثر معنادار ندارد. همچنين بر خلاف بعد ناكارآمد حل مسأله، بعد كار آمد حل مسأله اثر خودكارآمدي بركنترل خشم را ميانجي¬گري مي-كند.