ارائه الگوريتمي نوين براي افزايش دقت حركت سامانه هاي هواپيماي بدون سرنشين با استفاده از تخمين مسير حركت غير ايده‌ال سكو مبتني بر مسير‌هاي خطي

سامانه‌هاي راداري در طي جنگ جهاني دوم براي رديابي هواپيماها و كشتي ها در شب و يا در شرايط آب و هوائي بد بكار برده شدند. اين رادارها با استفاده از تاخير سيگنال برگشتي مكان هدف را تعيين مي كردند. بعد ها به كمك پديده داپلر، امكان اندازه گيري سرعت اهداف فراهم گرديد. در سال 1951 كارل وايلي ، دريافت كه از پديده داپلر براي بهبود تفكيك پذيري رادار مي‌توان استفاده نمود و از اين حقيقت براي تهيه عكس دو بعدي استفاده كرد . اين روش تحت عنوان رادارهاي روزنه مصنوعي نام گرفت، چرا كه در اين رادارها با استفاده از پردازش سيگنال، حالتي شبيه به استفاده از آنتني با ابعاد بزرگ مهيا گرديده است. براي استخراج عكس از داده‌هاي دريافتي SAR بايد در دو بعد پردازش‌هايي روي داده‌ها صورت گيرد. يك بعد موازي با جهت پرتو رادار و بعد ديگر در راستاي حركت رادار است. در سال 1970 هارگر روشي براي بكار بردن پردازش‌هاي اپتيكي بر روي داده‌هاي SAR ارائه كرد كه در اين روش از پرتو ليزر ، لنز و اصل فوريه در پردازش‌هاي اپتيكي استفاده مي‌شد. ابتدا داده‌هاي رادار بر روي نوارهاي تك‌فام ذخيره مي‌شد و بعد توسط دو لنز و عبور پرتو ليزر از نوار يك تبديل فوريه دوبعدي از داده‌هاي دوبعدي ذخيره شده در نوار تك‌فام گرفته مي‌شد كه باعث استخراج تصوير از نوار مي‌گرديد.