رهيافتي استعلايي به مسئلة ترجمه‌پذيريِ مفهوم‌‌پردازيِ هايدگر در وجود و زمان

در اين نوشتار سعي خواهد شد با تمركز بر معنا، جايگاه و اهميتِ آنچه هايدگر در وجود و زمان، «ماضي نقليِ پيشيني» مي‌نامد، راهي براي تفسيرِ دشواريِ ذاتي در امكانِ ترجمه مفاهيمِ اصليِ انديشه او گشوده شود. اهميت ماضي نقلي پيشيني براي هايدگر در نظام هستي‌شناسيِ بنيادين، به‌ويژه از جهت نقش اساسيِ آن در مفهوم‌سازي‌هاي درهم‌تنيده در وجود و زمان، جهت‌گيري استعلاييِ هايدگر در پرسش از معناي وجود و مفاهيم مرتبط با آن را آشكار مي‌سازد. در اين نوشتار، پس از تفسيرِ نسبت ميان مسئلة وجود و ماضي نقلي پيشيني، بر اساس شرح برخي مفاهيم بنيادين، دشواريِ ترجمه آن‌ها، بسيار فراتر از معادل‌يابي در سطح تلقي رايج از ترجمه، به مرتبه تفاوت دو سنت فلسفي ارجاع داده خواهد شد؛ تفاوتي كه از يك سو در چرخش استعلايي فلسفه جديد آشكار مي‌شود و از سوي ديگر، در مسئله‌اي بنياد دارد كه هايدگر آن را «برزمين‌ايستاييِ» مفهوم‌پردازيِ فلسفي مي‌داند.