امتزاج افق‌ها به‌مثابه امتزاج زبان‌ها؛ بررسي جايگاه زبان در تحقق گفت‌وگوي بينافرهنگي با نگاهي به آراء گادامر در باب زباني بودن فهم بشري

هرمنوتيك فلسفي گادامر، تلاشي است در جهت روشن ساختن چگونگي فهم انسان در كل تجربه‌اش از جهان. بنياد اين هرمنوتيك در زباني بودن وجود در عالم آدمي است. از نگاه گادامر، زبان، نشانه يا ابزار فهم نيست؛ بلكه سرشت فهم، اساساً زباني است. درواقع به دليل زباني بودن فهم است كه آدمي مي‌تواند در معرض انكشاف اشياء و جهان قرار گيرد؛ ازاين‌روست كه وي زبان را واسطه ظهور زيست‌جهان ما مي‌داند. امتزاج افق‌ها نيز همان امتزاج زبان‌هاست؛ زيرا زماني‌كه مفسر و متن در جريان گفت‌وگويي ديالكتيكي، به افقي مشترك مي‌رسند، درواقع به زبان و فهمي مشترك رسيده‌اند. رويكرد گادامر به تفسير و فهم، قابل‌تعميم به فرايند هرگونه گفت‌وگويي است. دوسويۀ گفت‌وگو مي‌توانند دو فرهنگ مختلف نيز باشند. مقاله حاضر بر آن است كه با نگاهي به آراء گادامر در باب پديدارشناسي فهم و زبان، نشان دهد كه رسيدن به فهمي مشترك بين فرهنگ‌هاي مختلف نيز «از راه زبان» و «در زبان» امكان‌پذير مي‌شود. لاجرم در هر تلاشي جهت ايجاد گفت‌وگوي بينافرهنگي، فهم جايگاه و نقش زبان به‌مثابه پيش‌شرط اساسي تحقق مكالمه، ضروري است. از رهگذر پژوهش حاضر، همچنين روشن خواهد شد كه توجه جدي به امر «ترجمه»، كه فهم دو جهان متفاوت را از طريق معنادار كردن امور نامأنوس و رمزگشايي از آن‌ها، امكان‌پذير مي‌كند، واجد اهميتي بنيادين است.