مصاحبت و همنشيني از نگاه مولانا

انسان در دنياي كنوني از اصل خويش جدا مانده و در نتيجه گرفتار سرگرداني و مشكلات گوناگوني در زمينه‌هاي مختلف روحي و رواني، اخلاقي، اجتماعي، اعتقادي و...گرديده است. از آنجايي كه ما آدميان بنا برنيازِ ذاتي و فطري، مجبور به برقراري ارتباط با يكديگر هستيم، به طبع مقولهي همنشيني از اهميت خاصي برخوردار است. ما چه بخواهيم و چه نخواهيم با افراد مختلفي همنشين مي شويم و اين همنشيني اثراتي بر ما خواهد داشت. اثراتي كه هم مي توانند خوب و مفيد باشند و هم بد و مضر. بنابراين شناختِ همنشين و همنشينانِ ما، و اينكه چه كسي به واقع دوست ماست و چه كسي دشمن، امري عاقلانه و واجب مي نمايد. مولوي نزديك‌ترين وامن‌ترين همنشينِ آدمي را نخست، خداوند مي‌داند و دليل آن را، عشقِ خداوند به بندگانش معرفي مي¬كند. از اينرو ابتدا به همنشيني با خداوند تكيه مي-كند و سپس به همنشيني با ديگران. و نيز براي انتخاب ديگران به عنوانِ همنشين، مقوله شناخت را توصيه مي¬كند.