نگاه عارفانه مولانا و ملاصدرا به انسان كامل

انسان كامل از مهمترين موضوعاتي بوده است كه ذهن عارفان و متفكرانِ هر دوره اي را به خود مشغول نموده است. دو تن از اين عارفان مولانا جلال الدين بلخي و ملا صدراي شيرازي است. از ديدگاه اين دو عارف انسان حامل انديشه الهي است و مقام خليفه‌اي دارد. و هيچ‌كس در ديدگاه خداوند خوار مايه و حقير نيست. و راه وصول به حق، موقوف و منحصر به صورتي خاص از پرستش نيست، بلكه هر كاري كه از سر سوز و اخلاص به حق انجام شود، راهي به حق است و از هر دلي به حقيقت راهي است. پژوهش حاضر با هدف آشنايي با انسان كامل از نظر عرفاني مولانا و ملاصدرا و به شيوۀ توصيفي- تحليلي نوشته شده است. نگارنده در اين پژوهش به بررسي نظريه‌ها و ديدگاه هاي مولانا و ملاصدرا در مورد انسان و در نهايت انسان كامل و ويژگي هاي آن پرداخته و به اين نتيجه رسيده است كه مولانا و ملاصدرا انسان كامل را روح عالم و عالم را به منزله ي جسم او مي دانند، انسان كامل طبيب دردهاي انسان هاي هبوط يافته و رانده شده است، انسان كامل مظهر صفات الهي و و نور مي باشد. او مقصود و خلاصۀ جملگي آفرينش و معشوق خداوند است.