بررسي تشبيه ها و استعاره هاي هنجارگريز در اشعار عربي مثنوي معنوي مولانا

يكي از مهم‌ترين عوامل تغيير زبان معيار به زبان شعري هنجارگريزي است. همچنين مؤثرترين شيوه‌ه ي برجسته سازي و آشنايي زدايي در شعر است كه بسياري از شاعران از آن بهره‌ برده‌اند و با استفاده از اين شگرد به كلمات جان تازه بخشيده و با ايجاد رستاخيز در آن ها زيبايي كلام و لذت ادبي را براي مخاطب فراهم آورده اند. مولانا جلال الدين بلخي شاعر و عارف ايراني از جمله شاعراني است كه در آثار خود با زيركي و شيوايي به تناقض بازي در سطح زبان پرداخته و زباني تازه آفريده است. در اين جستار به روش توصيفي تحليلي به بررسي هنجارگريزي معنايي تشبيه و استعاره در اشعار عربي مثنوي پرداخته ايم. با واكاوي سروده‌هاي اين شاعر خوش ذوق در‌مي‌يابيم كه سرودهاي عربي در مثنوي معنوي سرشار از واژه‌هاي هنجار گريخته است و اين زيبايي و قدرت بيان بيشتر در استعاره هاي وي نهفته است. بيشترين بسامد استفاده از شيوه ي برجسته‌سازي در استعاره ي مصرحه‌ي وي نمود پيدا كرده است