تأويل گرايي در انديشه مولانا و مقايسه با تأويل گرايي ناصر خسرو

در اين مقاله به بررسي معناي تأويل و تأويل در ديدگاه مولانا و ناصر خسرو مي پردازيم. اينكه مولانا با داشتن مشربي عارفانه و ذوقي چه تأويلاتي را در نظر گرفته و تأويل شايسته در نظر او تأويلاتي هستند كه سبب شور و نشاط كردند و اينكه تمامي هستي قابل تأويل مي باشد و تأويل مولانا بر مبناي تأويل در سه سطح آيات و احاديث و نماد ها و اصطلاحات صورت گرفته است و تمامي تأويلات او عارفانه مي باشد و در مقابل تأويلات ناصر خسرو كه بيشتر جنبه ي شرعي دارند كه در راستاي تبليغ مذهب اسماعيلي به كار مي برد و اينكه ناصر خسرو هر كسي را شايسته ي انجام تأويل نمي داند و از نظر او امام و جانشينان او و بزرگان مذهب اسماعيلي و دانايان شايستگي تأويل را دارند و در اين مقاله بررسي مي كنيم. آيا بجز تأويلات شرعي و بيان احكام مي توان رگه هايي از عرفان را در تأويلات ناصر خسرو پيدا كرد. هر چند او حكيم و شاعري عارف نبوده است ولي زهد و دنيا گريزي داشته است.