تحليل جامعه شناختي داستان «قصه اعرابي درويش و ماجراي زن او با او» ازمثنوي معنوي (بر اساس مولفه هاي نظريه ساختگرايي تكويني)

از آنجا كه آثار ادبي غير‌مستقيم به پرسش‌هايي از قبيل چگونگي ساختار اجتماعي، جهان‌نگري و ايدئولوژي نويسنده و جامعه وي پاسخ مي‌دهد، بررسي و تحليل جامعه‌شناختي شاهكار‌هاي ادبي رهيافتي است به شناخت مسائل اجتماعي و فرهنگي روزگار خالق اثر و ابزاري است كار‌آمد براي خوانش ريزبينانه روساخت و كشف ژرف‌ساخت و ديالكتيك همواره اين دو كه در نهايت اوضاع اجتماعي را از زاويه‌اي ديگر‌گونه به تصوير مي‌كشد. در اين ميان روش «ساختگرايي تكويني» كه از سوي لوسين گلدمن مطرح شده است، به سبب خصلت همه‌سونگر در نقد و بررسي هاي جامعه‌شناختي جايگاه ويژه‌اي دارد، چرا كه ديالكتيك ميان صورت و محتوا، تاريخ و متن، جزء و كل و ديگر وجوه اثر كه سنگ‌بناي انديشه گلدمن است، به شناخت و بررسي مباحث اجتماعي اثر ياري مي‌رساند.بر اين اساس پژوهش حاضر به شيوه كتابخانه اي و البته تحليلي ـ توصيفي و با تكيه بر مفاهيم و مولفه هاي شيوه ساختگرايي تكويني، داستان«قصه اعرابي درويش و ماجراي زن او با او» از دفتر اول مثنوي معنوي را،بررسي كرده است.