تحليل داستان دقوقي با نظريه زبان شناسي فرايند هاليدي

زبان شناسي نقش گرا (functional linguistics) يكي از دو مكتب بزرگ زبان شناسي در دوره معاصر است كه شاخه ها و زيرمجموعه هايي را در برمي گيرد. اين مكتب در مقابل مكتب ساختارگرايي قرار گرفت و به علت اهميت دادن به سطح ساختاري و معنائي به صورت توأمان و توجه به بافت و گفتمان متن، قابليت كاربرد در بررسي زبانشناسانه متون مختلف به-ويژه متون ادبي را يافت لذا از مقبوليت قابل ملاحظه اي برخوردار شد. پيشگام اين مكتب اگرچه ريچارد فرث است، آراء ميشل هاليدي بود كه به اين مكتب، چهارچوب و انسجام بخشيد. در اين مقاله داستان معروف دقوقي از مثنوي مولوي، با رويكرد نقش گرا مورد تجزيه و تحليل قرار مي گيرد و انواع فرايندهاي مادي، ذهني و كلامي كه از مهمترين اصول و ويژگيهاي نظريه هاليدي محسوب مي شوند، در اين داستان مولوي، مورد بحث و بررسي قرارمي گيرند. خوانش و بررسي داستان بر اين مبنا، افقهاي تازه اي از از ظرافتهاي كلامي و هنري مولوي را بر خواننده مي گشايد.