تحليل محتوايي حكايت آن عاشق كه شب بيامد بر اميد وعدۀ معشوق و بعضي از شب منتظر ماند و خوابش بربود از مثنوي‌معنوي

مثنوي از آثار مولانا جلال‌الدين محمد بلخي، شاعر بزرگ قرن هفتم هجري است. مولانا مثنوي را به خواهش يكي از محبوب‌ترين مريدان خود، يعني حسام‌الدين چلپي تدوين كرده است. مولانا هرگز خود را اسير بندهاي دست‌و‌پا‌گير الفاظ و قيود كلام نكرده است. در اين پژوهش، نمونه داستاني از دفتر ششم تحت عنوانِ حكايت آن عاشق كه شب بيامد بر اميد وعدۀ معشوق و بعضي از شب منتظر ماند و خوابش بربود انتخاب گرديد تا آن را از لحاظ محتوا و ساختار بررسي كنيم، در اين راستا نگارنده با اطلاعاتي كه از بعضي آثار ادبي و نيز خود مثنوي و از همه مهم‌تر شخصيت مولانا به دست آورده‌است در نظر دارد كه بر پايۀ ظواهر الفاظ قضاوت نكند. آنچه از بطن داستان حاصل مي‌شود، غفلت است غفلت از معشوق زميني يا آسماني اما پا را از دايرۀ ظاهر داستان فراتر مي‌نهيم و از دريچه‌هاي ديگري چون عشق، انتظار بيهوده، اتحاد عاشق و معشوق و غيره مورد بررسي قرار مي‌دهيم.