چشم مكنون (بررسي ضرورت ديدار مولانا با شمس تبريزي)

بي شك مهم ترين حادثه در زندگي «مولانا جلال الدين بلخي» ديدار او با «شمس الدين تبريزي»، در سال 642 هـ.ق و در آستانه ي چهل سالگي اوست. مولانا پس از اين ديدار دچار تحولي مي شود كه از يك عالِمِ علوم رسمي به يك عارف شوريده تبديل مي شود و به معرفت مي رسد؛ معرفتي كه او را در مسير رفتن به سوي حقيقت ياري مي كند و اين جز امر الهي براي سير مراتب نفساني و روحاني مولانا نيست. در اين مقاله سعي شده است تا با بررسي اين تحول در مولانا، به ضروري بودن ديدار مولانا با اين قلندر شوريده، شمس الدين تبريزي، اشاره شود. پژوهش حاضر ابعاد شخصيتي مولانا را در قالب يك عالِم و پس از آن به عنوان يك عارف مي كاود و همچنين ضرورت تحول روحي او را در آستانه ي چهل سالگي و در سير مسير كمال انساني بررسي مي كند؛ تحولي كه با آتش عشق شمس آغاز مي شود و جان او را به احتراق مي كشاند تا او را به حقيقت برساند.