بررسي مباني انديشه هاي عرفاني شمس تبريزي

در مقام والا وبزرگ شمس در عرفان ترديدي نيست كسي كه به قول خودش بسياري از بزرگان وشيوخ معاصرش چون اوحدالدين كرماني ومحمدبن عربي وديگران آرزوي مصاحبت وهمنشيني حتي مريدي او را داشته اند .اما او تنها وتنها مولانا را برميگزيند.در تذكره الشعرا دولتشاه سمرقندي شمس فرزند يكي از داعيان مذهب اسماعيلي معرفي شده سات ودليل پنهاني درس خواندن وتعلم آموزي شمس در تبريز در دوران زندگي اش اين بوده كه شمس به اسماعيليان وابسته بوده وروزگار برضد ايشان بوده است. شمس خود را شافعي مذهب مي نامد وبا وجود شوريدگي در هواي عشق ارتباط خود را با فقاهت وفقيهان هيچ گاه قطع نكرده است . در دوره اي كه شمس مي زيست كوشش بسياري از صوفيان براين بود كه ميان فقه وفقر يا شريعت وطريقت آشتي برقرار كنند اين كوشش در نزد امام محمد غزالي و انديشه هاي ابن عربي به اوج خود رسيد شمس در اين دوره خود را از فقيهان وفقيران به حساب مي آورد و به اشتي ونزديكي اين دو معتقد بود يكي از دوستان شمس درباره او اين چنين ميگويد كه : او هم فقير است هم فقيه ولي فقر وي از ناداني وفرودستي نيست بلكه عرفان او عملي بوده وفقهش مبتني برحكمت است .