وجه تسميه و ريشه يابي واژگان در مثنوي معنوي

يكي از سوالاتي كه در برخورد با واژگان هر زباني ذهن انسان را به خود مشغول مي كند اين است كه ريشه ي اين واژگان و وجه تسميه ي آنها چيست ؟ در ادبيات فارسي حد اقل دو نوع وجه تسميه نمود دارد كه عبارتند از : وجه تسميه ي علمي و وجه تسميه غير علمي يا عاميانه . و در مثنوي هر دو نوع اين وجه تسميه ها و نامگذاري ها بازتاب دارد . اما مولانا در برخورد با آنها سه روش و طريقه را در پيش مي گيرد كه در روش اول وجه تسميه هاي ديگران را عيناً مي پذيرد و تغييري نمي دهد و در روش دوم نامگذاري هاو ريشه يابي هاي ديگران را بي مسمّي و بي مناسبت با معاني الفاظ مي داند و بدان اعتراض مي كند و در روش سوم ، خود با توجه به ريخت ظاهري و ساختار نوشتاري آنها ، معناي نو آورانه و اعجاب انگيزي را ارايه مي دهد كه فقط هم خاص خود اوست و نشانه اي بر نبوغ و استعداد كم نظير او در نامگذاري و ريشه يابي واژگان .