رمزگشايي هاي مولانا از نمادهاي مثنوي

ادبيات به خاطر ساختار زباني و غايتي كه دارد از نمادها بهره وافر برده است. متون عرفاني براي بيان تجارب دروني و معرفتي به زبان غيرمستقيم و نماد نياز دارد. مولوي در مثنوي براي نشان دادن بنياد معرفتي خود و سوانح سير و سلوك از نمادهاي گوناگوني استفاده كرده است. وي با استفاده از جهان بيني عرفاني، مجموعه ي گرانبهايي از نمادهاي عرفاني را به ادبيات فارسي ارائه كرده است. اين مقاله به منظور بررسي تاويل و رمزگشايي هاي مولوي در مثنوي معنوي با روش كتابخانه اي نگارش يافته است. نويسنده پس از استخراج رمزگشايي هايي كه مولوي شخصا از نمادهاي خود داشته، با استفاده از روش تحليل محتوا به طبقه بندي، توصيف و بيان معاني نمادين آنها پرداخته و دليل آن رمزگشايي ها را بازگو كرده است. يكي از نتايج مهم اين بررسي اين است كه مولانا با رويكردي عرفاني و فلسفي به طراحي نمادهايش پرداخته و با استفاده از نماد، جهاني ديگر را مكشوف كرده است. او با راهبري و راهنمايي مخاطب خود به وسيله نشانه ها به دنبال آشكار كردن رمز و راز سخنان نمادين خويش است. با اين كار، او در واقع از تاويل هاي مختلف و كژ فهمي ها جلوگيري كرده است.