روش هاي استفاده مولانا از احاديث در فيه ما فيه

يكي از مهمترين ويژگي هاي متون منثور عرفاني استفاده از آيات قرآني و در كنار آن احاديث است. فيه ما فيه نيز به عنوان يكي از آثار عرفاني قرن هفتم از اين اصل دور نبوده است و مولانا در جاي جاي اين اثر از احاديث استفاده كرده است. استفاده هاي مولانا از احاديث در فيه ما فيه را مي توان در سه حوزه كلي: اقتباس, تفسير و تاويل طبقه بندي كرد. اقتباس از احاديث در فيه ما فيه داراي انواع و روش هاي مختلف است و در مواضع مختلف در جهت تاييد , تاكيد و گاه تتميم جمله فارسي به كار برده مي شوند. تفسير هاي وي نيز بيشتر جنبه عرفاني دارند و بر اساس مباني تصوف هستند . اما مهمترين ويژگي استفاده مولانا از احاديث تاويل آنهاست . وي در اين روش به معاني پنهاني احاديث تاكيد دارد و استناد بر معاني ظاهري آنها را بسنده نمي داند. بر اين اساس بررسي شيوه ها و روش هاي استفاده مولانا در فيه ما فيه كه – با وجود تحقيقات گسترده اي كه در آثار مولانا انجام گرفته - همچنان مغفول مانده است مورد توجه اين مقاله است.