روش‌هاي پرورش خلاقيت در دانش‌آموزان

از پيچيده‌ترين و عالي‌ترين جلوه‌هاي انديشه انسان، تفكر خلاق است. درباره خلاقيت نظريههاي متنوعي وجود دارد. در اواخر قرن نوزدهم و اوايل قرن بيستم به منبع جديد خلاقيت توجه شد. در اين دوران اين تفكر كه نبوغ يا توانايي غير معمولي در يك فرد از يك روح بيروني ناشي ميشود، رنگ باخت. اما تأثيرات اين تفكر كه خلاقيت و نبوغ مترادف هستند هم چنان باقي ماند و تا عصر رنسانس نيز كشانده شد و لذا نزديك به نيم قرن طول كشيد تا خلاقيت به طور علمي و دقيق مطالعه شود. خلاقيت به افراد معدودي تعلق نداشته و تمامي افراد ميتوانند خلاقانه فكر‌كنند. تنها تفاوت عمده بين افراد نابغه و خلاق و افراد عادي در اين است كه گروه اول روشهايي را به كار ميگيرند كه افراد ديگر از آن روشها بياطلاع هستند. بنابراين آموزش مهارتهاي خلاقيت نقش مهمي را در اين بين ايفا ميكند. اگر مباني خلاقيت را هم موروثي بدانيم، شكي نيست كه ظهور و پرورش آن در محيط مساعد امكان پذير است. بديهي است بيش از هر چيز، بسترهاي محيطي مهم بروز خلاقيت، همانا در مدرسه نهفته است. بنابراين برنامه‌ريزي براي پرورش خلاقيت، از مهم‌ترين مسائل در قلمرو روانشناسي آموزشگاهي است. معلمان توانايي تضعيف حس كنجكاوي طبيعي كودكان را داشته، ميتوانند انگيزه آنها را از بين ببرند، حس احترام به خود را در آن ها سركوب كنند و مانع از خلاقيت آن ها گردند. همجنين مربيان مي‌توانند مهارت هاي خلاقيت را آموزش دهند، چنين مهارت هايي را ميتوان مستقيماً آموزش داد. اما بهترين روش انتقال از طريق نمونه بودن خود مربي مي‌باشد.