بررسي جايگاه اعتماد به عنوان سرمايه اجتماعي در نظام تعليم و تربيت ايران با توجه به آموزه‌هاي اسلامي

اعتماد اجتماعي از جمله پديده‌هايي است كه در روابط و تعاملات انساني نقشي حياتي ايفا مي‌كند. اعتماد اجتماعي به عنوان يكي از عناصر اصلي سرمايه‌ي اجتماعي به دليل ارتباط مستقيم و فراواني كه با متغيرهاي اجتماعي، اقتصادي و سياسي جامعه دارد، مورد توجه بسياري از محققان مي‌باشد. اگر جامعه‌اي خواهان پويايي و اثربخشي نظام تعليم و تربيت خود مي‌باشد بايد مدرسه را با ساير نهادهاي مرتبط در جهت دستيابي به اهداف مشترك با يكديگر، همراه و همگام سازد. با توجه به تاثير سرمايه اجتماعي و به تبع آن اعتماد اجتماعي برخواسته از محيط پيراموني در دستيابي به اهداف مورد نظر و از آنجايي كه نظام تعليم و تربيت كشور ما برگرفته از آموزه‌هاي دين مبين اسلام كه سرشار از دستورالعمل‌هاي سازنده و پرباري در تمامي زمينه‌ها و عوامل موثر بر فرآيند آموزش و پرورش است، مي‌باشد لذا شناخت و آشنايي دقيق اين آموزه‌ها نقش بسيار تعيين‌كننده‌اي در دستيابي به اهداف نظام تعليم و تربيت دارد. اين مطالعه با رويكرد كيفي و روش توصيفي به منظور تبيين جايگاه اعتماد، به عنوان مهم‌ترين ركن سرمايه احتماعي در نظام تعليم و تربيت از منظر آموزه‌هاي اسلامي صورت مي‌گيرد. در پايان راهكارهايي براي ايجاد و گسترش اعتماد به نظام تعليم و تربيت ارائه مي‌گردد.