كاربرد هاي منطق فازي

منطق فازي اولين بار در پي تنظيم نظريه مجموعه‌هاي فازي به وسيله پروفسور لطفي زاده (۱۹۶۵ م) در صحنه محاسبات نو ظاهر شد. واژه فازي به معناي غير دقيق، ناواضح و مبهم (شناور) است. منطق فازي بيش از بيست سال پس از ۱۹۶۵ از درگاه دانشگاه ها به بيرون راه نيافت زيرا كمتر كسي معناي آنرا درك كرده بود. در اواسط دهه ۸۰ ميلادي قرن گذشته صنعتگران ژاپني معنا و ارزش صنعتي اين علم را دريافته و منطق فازي را به كار گرفتند. كاربرد اين مبحث در علوم نرم‌افزاري را مي‌توان به طور ساده اين‌گونه تعريف كرد: منطق فازي از منطق ارزش‌هاي صفر و يك نرم‌افزارهاي كلاسيك فراتر رفته و درگاهي جديد براي دنياي علوم نرم‌افزاري و رايانه‌ها مي‌گشايد، زيرا فضاي شناور و نامحدود بين اعداد صفر و يك را نيز در منطق و استدلال‌هاي خود به كار مي‌گيرد. منطق فازي از فضاي بين دو ارزش برويم يا نرويم ، ارزش هاي جديد شايد برويم يا مي‌رويم اگر يا حتي احتمال دارد برويم را استخراج كرده و به كار مي‌گيرد. در اين مقاله سعي بر معرفي و تشريح منطق فازي و كاربردهاي آن شده است.