انسجام واژگاني در سوره¬ي الرّحمن

متن به گروهي از جملات اطلاق مي‌شود كه يك كُلِّ يكپارچه را تشكيل دهند و انسجام متني همان ارتباط و وابستگي ميان اجزاي تشكيل دهنده¬ي متن است. يكي از انواع انسجام در متن، انسجام واژگاني است كه به صورت هم‌آيي و تكرار توسط زبان‌شناسان متن مطرح شده است. در هم‌آيي، واژگان متن كه به هر دليلي داراي نمود مشترك در بافت زباني هستند با پراكندگي خود در سطح متن باعث انسجام¬بخشي به پيكره¬ي آن مي¬شوند. هم¬آيي به شيوه¬هاي مختلف؛ همچون: ارتباط با موضوع خاص، تقابل، شمول مشترك، عضويت در مجموعه¬هاي خاص و ... در متن ديده مي¬شود، هر چه كاربرد هدفمند انسجام، در متني بيشتر باشد، خواننده موضوع اصلي و فرعي متن را به نحو بهتري دريافت مي¬كند. پژوهش حاضر به بررسي انسجام واژگاني در سوره¬ي الرحمن مي¬پردازد و نشان مي‌دهد كه كاركرد انسجام واژگاني در اين سوره¬ي مباركه به صورت هم¬آيي بيشتر معطوف به دو قسم: واژگان مرتبط با موضوع معيّن و واژگان مربوط به مجموعه‌ي منظم است؛ و تكرار كلمات نيز به عنوان يكي ديگر از عوامل انسجام واژگاني نقش به‌سزايي در رساندن هدف سوره دارد.