تحليل مطابقت لفظ و معنا در داستان قرآني حضرت يوسف (با تكيه بر عنصر ديرش زماني در روايت)

بُعد ادبي قرآن كريم يكي از مهم‌ترين ابعاد اين كتاب آسماني و بيان‌گر اعجاز آن در بين متون ادبي است. لذا متن آن به عنوان يك اعجاز زباني نشان‌گر دست نايافتني‌ترين شيوه‌هاي بيان ادبي است و در داستان‌هاي قرآن نيز اين موضوع به وضوح نمايان است. اين مقاله تلاش دارد با نگرشي تلفيقي دو مبحث قديم و نو را در يكي از داستان‌هاي زيبا و البته يك‌پارچه قرآن بررسي نمايد كه يكي مبحث (ايجاز، اطناب و مساوات) در بلاغت قديم عربي است و به مطابقت لفظ با معنا و مراتب مقياسي آن دو با يكديگر، در علم معاني مي‌پردازد و ديگري عنصر زمان و رويكردهاي روايت‌شناسي به بحث زمان و شيوه‌هاي برخورداري متن روايي از تكنيك‌هاي ترتيب و تطابق زماني است. بررسي سوره‌ي مباركه‌ي يوسف بيان‌گر آن است؛ قرآن در شيوه‌ي روايي خود به نحوي عمل كرده است كه عناصر سنّتي بلاغت (ايجاز، اطناب و مساوات) به نحوي در بخش‌هاي مختلف داستان به كار گرفته شده است كه از تطابق بسيار زيبايي با برخي از ايده‌هاي مبتني بر زمان در روايت‌شناسي از جمله ديرش و ايجاز زماني و درنگ توصيفي، برخوردار است.