تصويرپردازي از طبيعت در ارتباط با مقوله معاد با تمركز بر سوره‌ي واقعه

تصويرپردازي (Imagery) در متوني كه داراي ارزش زيبايي‌شناسي هستند از مهم‌ترين مؤلّفه‌ها محسوب مي‌شود، به همين سبب طبقه‌بندي تصوير و كندوكاو پيرامون انواع آن در شناخت بهتر اين پديده فني و فهم دقيق‌تر متن بسيار كمك مي‌كند. از جمله اصلي‌ترين تقسيم‌بندي‌هاي تصوير، تقسيم آن به دو نوع زبان (verbal/literal) و مجازي(figurative) است و البته در متون ادبي مبناي اين تقسيم‌بندي كاربرد واقعي و مجازي زبان است. به نظر مي‌رسد تصويرپردازي در هر نوع خود، وقتي براي توصيف طبيعت يا در تعامل با آن قرار مي‌گيرد، از پويايي قابل توجّهي برخوردار مي‌گردد و اين اتفاق در متن قرآن كريم، كه بي‌شك از ديدگاه زيبايي‌شناسي نيز بي‌نظير است از جنبه تكاملي بهره مي‌برد، به ويژه هنگامي كه عناصر طبيعت براي اثبات و توصيف معاد به كار گرفته مي‌شوند. در نوشته حاضر، موضوع مذكور، در سوره واقعه مورد بررسي قرار مي‌گيرد. در سوره واقعه، دلائل مختلفي پيرامون مسأله معاد از طريق بيان قدرت خداوند و آفرينش انسان از نطفه و تجلّي حيات در گياهان و نزول باران و فروغ آتش كه نشانه‌هايي از توحيد نيز محسوب مي‌شوند، ذكر مي‌گردد. به همين علّت تحقيق پيش رو كوشيده است تا با تمركز بر مقوله‌ي رستاخيز و توصيف آن از بستر طبيعت، انواع تصويرپردازي هنري مندرج در آن را مورد بررسي قرار دهد. نتايج به دست آمده نشان مي‌دهد تصاوير مربوط به طبيعت از جنبه‌هاي متعدّد زيبايي‌شناسي براي اثبات و توصيف معاد در اين سوره به كار گرفته شده است و ضمن خلق يك اثر اعجازگونه در اثبات و تفهيم قضيه نيز بي‌نظير است.