تعيين مدل توسعه‌ي روستايي كشور از طريق توسعه‌ي كارآفريني درالگوي تعاوني

از نظر تقسيمات كشوري روستا يا آبادي در ايران، كوچك‌ترين واحد سكونتي و اجتماعي- سياسي است. ظهور روستا هم‌ارز با شكل گيري سكونت و به دنبال آن شكل يابي مجتمع هاي زيستي است. سكونت گزيني انســان موجد آبادي مي گردد كه با تعلّق به مكان ملازمه دارد و در پي آن ورود به مرحله ي تمدن سازي آغاز مي گردد. با آبادي گزيني و سكونت، انسان به ايجاد فضاي مصنوع دست مي زند و تعامل بين محيط و انسان به‌صورت سيستمي ارگانيك و پويا گسترده مي شود. در تعاريف سنّتي، روستا بر مبناي مالكيت تعريف شده، امّا درواقع روستا واحدي اقتصادي، اجتماعي، جغرافيايي و مركز تجمّعي از مردم يك جانشين است كه قسمت اعظم درآمد آن‌ها از كشــاورزي، گردشگري، صنايع‌ دستي و صنايع سبك تأمين مي‌شود و شرايط بالقوه ي خودكفايي را در خود دارد. صاحب‌نظران توسعه ي روستايي، جدا از سياست‌ها و راهبردهاي كلان توسعه ي اقتصادي، پرداختن ويژه به امر توسعه ي روستاها و ريشه كني فقر گسترده ي حاكم بر آن‌ها را ضروري مي دانند. با توجّه به اين كه يكي از راه كارهاي حائز اهمّيّت در توسعه ي روستايي، توسعهه ي كارآفريني است؛ لذا بررسي رويكردهاي توسعه ي كارآفريني، ازجمله رويكردهاي اقتصادي، روانشناسي، جامعه شناسي، اكولوژيكي و تلفيقي و نيز مدل‌هاي توسعه يكارآفريني در اين حيطه بسيار بااهمّيّت است. تنوع اقتصاد روستايي با القا از بيرون محقق نمي شود؛ لذا كارآفرينان محيط هاي روستايي، بايستي فرصت ها و منابع بالقوه و بالفعل را در حوزه ي مربوطه بشناسند و با استفاده ي بهينه از آن ها تنوع اشتغال و رونق اقتصاد را براي محيط هاي روستايي به ارمغان بياورند. الگوي تعاوني كه با بافت و ساختار در روستا هماهنگ شده باشد، قادر است با بهره گيري از عناصر كارآفريني مانند: خلاقيت، نوآوري، شناسايي فرصت‌ها و ريسك پذيري كارآيي و اثربخش را افزايش داده تا ضمن ايجاد تركيب گروه‌هاي واجد منافع مشترك، باعث افزايش سرمايه و مسئوليت اجتماعي نظام مند شود. بدين نحو، تبيين يك رويكرد منفعت محور درازمدت و تعيين مدل مناسب توسعه ي كارآفريني روستايي بي‌ترديد راهبردي كليدي براي توسعه اي پايدار، متناسب و همه‌جانبه در روستاها محسوب مي شود. در اين مقاله به تعيين مدل توسعه ي روستايي با استفاده از توسعه ي مهارت ها و نگرش‌هاي كارآفرينانه، ارزشمندي تعاوني‌ها و انگيزه‌هاي تأثيرگذار بر تصميمات روستاييان در قبال توسعه ي كارآفريني از طريق الگوي تعاوني پرداخته مي شود.