تجاربي از كارآفريني زنان روستايي (مطالعه‌ي موردي: دهستان پايين ‌ولايت بخش مركزي شهرستان كاشمر)

يكي از اهداف كلان توسعه، كاهش بيكاري و توسعه ي فعّاليّت‌هاي شغلي در شهرها و روستاهاست. يكي از مهم‌ترين معيارهاي سنجش توسعه‌يافتگي يك كشور، ميزان اهمّيّت و اعتباري است كه زنان در آن كشور دارا مي‌باشند. نقش زنان در توسعه، مستقيماً باهدف توسعه ي اجتماعي و اقتصادي بستگي داشته و ازاين‌رو در تحول جوامع انساني، عاملي بنيادي، محسوب مي‌گردد. زنان روستايي علاوه بر نقش‌هاي محول كليدي كه بر عهده دارند و در چارچوب اقتصاد خانه مطرح مي‌شود، به‌عنوان عناصر نامرئي و نامشهود، بخش عظيمي از نيروي انساني شاغل در اقتصاد روستايي را تشكيل مي‌دهند؛ ازاين‌رو زنان مي‌توانند نقش مؤثري در بهره‌وري و بهبود و توسعه ي الگوهاي كارآمد در زمينه‌هاي مختلف مصرف منابع و امكانات مرتبط با فعّاليّت‌هاي اقتصادي و اجتماعي در فضاهاي روستايي كشور ايفا نمايند. اين پژوهش به تجارب زنان كارآفرين در روستاهاي دهستان پايين ولايت شهرستان كاشمر، پرداخته شده است. هدف از اين پژوهش، استفاده از تجارب زنان كارآفرين در راستاي رفع موانع و مشكلات و گسترش كارآفريني در روستا است. روش به‌كاررفته در آن، تركيبي از مصاحبه و پرسش نامه از 10 كارآفرين روستايي بوده است. نتايج حاصل بيانگر آن است كه در نواحي روستايي، فرصت‌هاي مناسبي به‌صورت كشف نشده يا بلااستفاده وجود دارد كه در صورت توسعه ي كارآفريني و توجّه به كارآفريني روستايي مي‌تواند منجر به توسعه ي فرصت‌هاي شغلي، شكوفايي اقتصادي و توسعه ي روستايي گردد.