ضرورت هاي حمايت از كارآفريني در جوامع روستايي در راستاي دستيابي به توسعه اي پايدار

ردهه‌هاي اخير مهاجرت روستاييان به شهرها افزايش يافته است، از عوامل اصلي مهاجرت افزايش بيكاري در نواحي روستايي است؛ بنابراين يكي از مهم‌ترين راه‌كارهاي پايداري جمعيت روستايي ايجاد اشتغال درنواحي روستايي است. درعصر ظهور اقتصادهاي دانش‌بنيان، فرآيند تغيير و تحول مستمر و پرشتاب از عمده‌ترين جريان‌هاي حاكم بر حيات بشري و از مهم‌ترين مشخصات بارز آن بشمار مي‌رود. فرآيند كارآفريني و خلاقيت كه اساس و بسترساز تغيير و تحول و دگرگوني است، نقش بسيار بنيادين و تعيين كننده‌اي در اين زمينه ايفا مي‌كند. با توجه به اين كه در زمان‌هاي مختلف استراتژي‌ها و راهبردهاي متفاوتي براي توسعه‌ي روستايي در جهان مطرح بوده، درسال‌هاي اخير نيز، كارآفريني به‌عنوان يك استراتژي، به راهبردي جديد در توسعه‌ي روستايي تبديل شده است. با توجه به ويژگي‌هاي كارآفرينان و اهميت و نقش كارآفريني در شناسايي فرصت‌هاي جديد شغلي و ايجاد اشتغال، افزايش ثروت، رشد توليد و خدمات مي‌تواند به‌عنوان راهبرد جديدي براي كاهش بيكاري، افزايش درآمد، كاهش فقر و جلوگيري از مهاجرت‌هاي روستايي در واقع به‌عنوان يك راهبرد و استراتژي جديد درتوسعه‌ي روستايي مطرح شود. پس مي‌توان گفت كه توسعه‌ي روستا در مقايسه با گذشته، پيوند گسترده‌تري با مفهوم كارآفريني يافته است. اين مقاله با استفاده از «روش تحليل-محتوا» راهبردهاي مختلف توسعه‌ي روستايي و همچنين جايگاه استراتژي كارآفريني در برنامه‌ريزي‌هاي توسعه‌ي روستايي مورد بررسي و ارزيابي قرار داده و به‌دنبال پاسخ منطقي به اين سوال است: آيا كارآفريني مي‌تواند به‌عنوان يك استراتژي و راهبرد براي توسعه‌ي پايدار روستايي مطرح شود؟