رابطه بين طرحواره‌هاي ناسازگار اوليه و خودكارآمدي والدگري مادران شاغل در شهر يزد

زمينه مساله: احساس كارآمدي در زمينه والدگري يكي از متغيرهاي اثرگذار بر سلامت روان مادران و فرزندان آنها مي باشد كه عوامل مختلفي در ايجاد آن نقش دارد. هدف: پژوهش حاضر با هدف بررسي رابطه بين طرحواره‌هاي ناسازگار اوليه و خودكارآمدي والدگري در مادران شاغل مي‌باشد. روش: روش پژوهش حاضر توصيفي و از نوع همبستگي است. جامعه آماري پژوهش شامل مادران شاغل در شهر يزد مي باشند كه تعداد 100 نفر بصورت دردسترس و به عنوان نمونه انتخاب گرديدند و به پرسشنامه‌هاي طرحواره‌هاي ناسازگار اوليه يانگ و خودكارآمدي والدگري دومكا پاسخ دادند. تجزيه و تحليل داده‌ها با استفاده از آزمون همبستگي پيرسون و تحليل رگرسيون چندگانه انجام گرفت. يافته‌ها: نتايج آزمون همبستگي نشان داد كه بين طرحواره‌هاي ناسازگار اوليه محروميت هيجاني، رهاشدگي/بي‌ثباتي، بي‌اعتمادي/بدرفتاري، انزواي اجتماعي/بيگانگي، نقص/شرم، شكست، وابستگي/بيكفايتي، گرفتاري، اطاعت، بازداري هيجاني، معيارهاي سرسختانه و خودانضباطي ناكافي و خودكارآمدي والدگري رابطه منفي و معنادار وجود دارد. نتايج تحليل رگرسيون نشان داد از بين طرحواره‌ها، تنها طرحواره شكست قادر به پيش بيني خودكارآمدي والدگري مي باشد. نتيجه‌گيري: براساس يافته پژوهش به نظر مي رسد فعال شدن طرحواره شكست منجر به باور فرد به شكست خورده بودن و گريزناپذير بودن شكست در زمينه والدگري مي شود و در نتيجه احساس خودكارآمدي والدگري را در مادران كاهش مي‌دهد.