ارزيابي نقش توافق هسته‌اي در فعاليت‌هاي علمي و پژوهشي كشور

مقابله با تحريم‌هاي آمريكا و اتحادية اروپا، به‌ عنوان يكي از ضرورت‌هاي راهبردي در سياست خارجي جمهوري اسلامي ايران محسوب مي‌شود. بعد از گذشت حدود 12 سال از شروع مذاكرات هسته‌اي و سال‌ها بحث و گفتگو دربارة رسيدن به راه‌حلي جامع و مورد توافق طرفين، بالأخره در 23تير 1394 مطابق با 14 ژوئيه 2015، قراردادي با عنوان برنامه اقدام مشترك بين جمهوري اسلامي ايران و كشورهاي 1+5 منعقد گرديد. چارچوب توافقات هسته‌اي ايران و 1+5 در پي تلاش خستگي‌ناپذير گروه مذاكره‌كننده ايراني، فارغ از همه ثمرات مثبت آن در حوزه سياست و روابط خارجي، حوزة مهم اقتصاد، علم و فناوري را به عنوان اصلي‌ترين پشتوانة‌ اقتدار سياسي و اقتصاد دانش‌بنيان كشور به طور ويژه‌ تحت تأثير قرار داده است. فضاي تحريم همچون سدي براي بسياري از بخش‌هاي پژوهشي و علمي كشور، روابط استادان ايراني و خارجي و حتي دانشجويان را به شدت تحت تأثير منفي خود قرار داده بود. در محافل علمي ما از تأثير تحريم‌ها در تهية تجهيزات، انتخاب رشته‌هاي علمي در خارج از كشور، شركت ايرانيان در همايش‌هاي علمي و انتشار نتايج پژوهش‌هاي ما در نشريات بين‌المللي ابراز نگراني شده بود. اكنون با توافق‌نامه‌اي كه به امضا رسيد، اميدها جان تازه‌اي گرفت و نشانه‌اي نويدبخش براي فعالان حوزة آموزش عالي ظاهرگرديد. فضاي پساتحريم به‌عنوان فرصتي ارزشمند براي توليد‌كنندگان محصولات علمي و توسعه‌دهندگان فناوري در ايران، زمينة تعامل و همكاري با نهادها و مراكز علمي بين‌المللي را فراهم كرده، غبار ركود را از فضاي علمي كشور خواهد زدود و نشاط و پويايي را به آن باز خواهد گرداند. در چنين فضايي سپهر علم و دانش نيز در فصلي نو درخشان‌تر شده و انتظار مي‌رود پيشرفت‌هاي كشور در عرصة علم و فناوري بيش از پيش شتاب گيرد.