مطالعه راهبردي جاذبه هاي اكوتوريستي جنوب شرق ايران: سيستان و بلوچستان

توریسم پدیده اي است كهن كه از دیرباز در جوامع انسانی وجود داشته است و به تدریج در طی مراحل تاریخی مختلف به موضع فنی، اقتصادي و اجتماعی كنونی خود رسیده است . توریسم، فرهنگ و تمدن بشر را معرفی می كند، به روابط انس انی، اجتماعی و فرهنگی كشورها تحكیم می بخشد، از عداوت و كینه ها می پرهیزد و به صلح جهانی می اندیشد . اكوتوریسم به عنوان گونه اي از صنعت توریسم در چارچوب الگوي فضایی گردشگري، داراي قابلیت بسیاري در زمینه تطبیق پذیري محیطی در راستاي گردشگري پایدار می باشد. ایران كشوري پهناور و با شرایط جغرافیایی متنوع است كه این امر باعث شده است كه از نظر زیست محیطی، سیاحتی و اقتصادي قابلیتهاي زیادي را در خصوص اكوتوریسم داشته باشد . منطقه جنوب شرق ایران نیز با وجود تالابهاي بین المللی، كوههاي مریخی چابهار، كوه خواجه زابل ، كوه آتشفشانی بزمان،گل افشان هاي بلوچستان و گونه هاي گیاهی و جانوري منحصر بفرد كه یك ثروت ملی محسوب می شوند، از نظر اقتصادي، گردشگري، تنوع زیستی، مهار سیلاب، اشتغالزایی، ماهیگیري، شكار و تقویت آبهاي زیرزمینی داراي ارزش بسیار است . ضرورت افزایش درآمدهاي عمو می كشور و كاهش وابستگی اقتصاد كشور به درآمد حاصل از فروش نفت، ایجاب می كند كه استفاده از ظرفیتهاي زیستی كشور، حفظ منابع طبیعی و صنعت جهانگردي بیش از پیش مورد توجه قرار گیرد . بررسیهاي انجام شده در این تحقیق، نشان می دهد كه سیستان و بلوچستان با وجود توانمندی هاي بالقوه فراوان اكوتوریستی، در جذب گردشگر داخلی و خارجی توفیق چندانی به دست نیاورده است. این پژوهش با استفاده از روش توصیفی- تحلیلی و با بهره گیري از مطالعات راهبردي جاذبه هاي اكوتوریستی، سعی داردكه بستري براي رونق دادن به قابلیت هاي اكوتوریستی و فرصتهاي سرمایه گذاري جهت بهتر نمودن وضعیت اقتصادي استان را فراهم نماید . تاثیرات شگرف گردشگري در كاهش نرخ بیكاري، افزایش سطح درآمد ملی و تأمین منابع انرژي و رونق بازار صنایع دستی ایران، تنها بخشی از مزایاي صنعت گردشگري است كه علاوه بر جلوگیري از تخریب محیط زیست توسط افراد بومی و ایجاد اشتغال و درآمد براي اجتماع، منبع مالی خوبی براي اجراي برنامه هاي زیست محیطی و حفظ اكوسیستم در منطقه وكشور می باشد.