باغ ايراني تمثيلي از بهشت در نگارگري دوره صفوي

باغ هاي مصفا، درخت ها، جويبارها و چشمه سارها، از ديرباز مورد دلبستگي ما ايرانيان كه محيط زندگي مان خشك و نسبتا كويري مي باشد، بوده است. مردم اين سرزمين همواره ب طبيعت و گل و سبزه عشق ورزيده اند. هنرمند مسلمان ايراني همواره سعي دارد به كيفياتي چون آرامش،صفا،هماهنگي و تعادل كه از ويژگي هاي ذاتي دين اسلام است،دست يابد وچه مكاني مناسب تر از باغ مي توان يافت براي تجلي و يادآوري بهشتي كه خداوند در قرآن به برگزيدگانش وعده داده است. باغ ايراني تا كنون از جنبه هاي مختلفي بررسي و مورد پژوهش بوده است. اما در اين مقاله سعي شد با نگاهي ديگر به مضمون باغ ايراني در نگارگري پرداخته شود و با بررسي معماري و تجزيه و تحليل اصول معماري در باغ ايراني و تطبيق آن در نگارگري دوره صفوي، به عمق نگرش هنرمندان اين سرزمين كه سعي در بازنمايي تمثيلي از بهشت داشتند،بپردارد.