تاثير تقويت حافظه ديداري بر كاهش شدت اختلالات يادگيري نوشتاري در دانش آموزان ابتدايي

هدف: پژوهش حاضر بررسي تاثير تقويت حافظه ديداري بر كاهش شدت اختلال در دانش آموزان ابتدايي داراي اختلالات يادگيري نوشتاري مي باشد. روش: براي اجراي اين پژوهش از طرح پيش آزمون و پس آزمون با گروه كنترل استفاده شد. جامعه آماري كليه در دانش آموزان ابتدايي مبتلا به اختلال يادگيري نوشتاري بودند كه در نيمه اول سال تحصيلي 96-1395 به مركز اختلال يادگيري شهر ساري مراجعه نمودند. تعداد 30 نفر با روش نمونه گيري در دسترس انتخاب و به طور تصادفي در دو گروه 15 نفره آزمايش و كنترل گمارده شدند. گروه آزمايش 12 جلسه تقويت حافظه ديداري را دريافت كردند ولي افراد گروه كنترل هيچگونه مداخله اي را به مدت 2 هفته دريافت نكردند. داده هاي پژوهش با استفاده از پرسش نامه ي مشكلات يادگيري كلورادو، آزمون بيان اختلال نوشتاري و آزمون حافظه ي بصري كيم كاراد جمع آوري شده و با استفاده از آزمون تحليل كوواريانس تحليل شدند. يافته ها: يافته‌هاي پژوهش نشان داد كه دانش آموزان دچار اختلال يادگيري نوشتاري در حافظه‎ي ديداري خود دچار نقصان و بدكاركردي مي‎باشند. نتيجه گيري: تحليل داده ها نشان داد كه تقويت حافظه ي ديداري بر شدت اختلال يادگيري، شدت اختلال نوشتن و حافظه ي ديداري تاثير معناداري دارد. با توجه به يافته ها مي توان نتيجه گرفت كه تقويت حافظه ديداري مي تواند به عنوان يك تكنيك بر اختلال يادگيري نوشتاري موثر واقع شود.