بررسي رابطه مهارت‌هاي‌ ارتباطي با رضايت‌ زناشويي در كاركنان متأهل دانشگاه آزاد اسلامي واحد بابل

هدف پژوهش حاضر بررسي رابطه‌ي مهارت‌هاي ارتباطي با رضايت‌زناشويي در كاركنان متأهل دانشگاه آزاد بابل مي باشد. روش اين پژوهش همبستگي بوده است. جامعه آماري اين پژوهش كاركنان متأهل دانشگاه آزاد اسلامي واحد بابل مي‌باشند. روش نمونه‌گيري به‌صورت در دسترس شامل 200 نفر (88 نفر زن و 112 مرد) كاركنان دانشگاه آزاد بابل در نظر بوده. ابزاري كه براي انجام پژوهش و جمع‌آوري داده‌ها مورداستفاده قرارگرفته‌اند، پرسش‌نامه رضايت‌زناشويي انريچ توسط اولسون، فورنير و درانكمن 1989 و پرسش‌نامه مهارت‌هاي ارتباطي كويين‌دام 2004 مي‌باشند. سپس اطلاعات موجود در پرسش‌نامه‌ها به‌وسيله روش همبستگي پيرسون و تحليل رگرسيون چندگانه موردسنجش قرارگرفته و يافته ها حاكي از آن بود كه بين مهارت‌هاي ارتباطي و رضايت‌زناشويي رابطه معنادار وجود دارد. مقدار معناداري بين مهارت ارتباطي و رضايت‌زناشويي كمتر از 01/ 0 است بنابراين بين مهارت ارتباطي و رضايت‌زناشويي رابطه معني‌داري وجود دارد. همچنين ضريب‌همبستگي بين مهارت ارتباطي و رضايت‌زناشويي (415 /0) است در نتيجه مي‌توان گفت بين مهارت ارتباطي و رضايت‌زناشويي رابطه مثبت و مستقيمي وجود دارد، يعني با افزايش مهارت ارتباطي و رضايت‌زناشويي نيز افزايش مي‌يابد.