ايزوترم و سينتيك جذب سطحي فسفات از محلولهاي آبي توسط بيوچار سبوس برنج و برگ سنجد

افزايش فعاليتهاي كشاورزي باعث ورود عناصر غذايي مانند فسفر به درون آب ميشود. وجود مقاديري از اين عناصر در آبهاي سطحي و زيرزميني كه از پسابهاي صنايع مختلف سرچشمه گرفتهاند، باعث آلودگي شديد محيطزيست شده است. دراين تحقيق از دو نوع بيوچار برگ سنجد و سبوس برنج بهعنوان جاذب، به منظور حذف فسفات از محلولهاي آبي استفاده شد. براي اين منظور سينتيك و همدماي جذب، اثر زمان تماس، غلظت اوليه و pH در جذب فسفات بر دو نوع بيوچار بررسي شد. حداكثر جذب فسفات توسط بيوچار سبوس برنج در pH حدود 7 و ميزان حداكثر جذب توسط بيوچار برگ سنجد در 7/5=pH است. در مقايسهي بين دو نوع بيوچار، در جذب فسفات دو نوع بيوچار تقريبا جذب يكسان دارند. در معادلات سينتيكي نيز مدل شبه مرتبه دوم با 𝑅2 بالاي 98% نسبت به دو مرتبهي صفر و يك سينتيك جذب را بهتر برازش ميكند. در مورد ايزوترم هاي جذب نيز مدل فروندليچ با 𝑅2 بالاتر برازش بهتري نسبت به مدل لانگموير دارد