ارزيابي تناسب اراضي براي روش‎هاي آبياري سطحي و تحت فشار در منطقه ميانگران دشت ايذه

Evaluation of land suitability for the surface and pressurized irrigation methods in Miangaran region of Izeh

در اين تحقيق 2060 هكتار از اراضي منطقه ميانگران شهرستان ايذه در استان خوزستان مورد ارزيابي تناسب اراضي براي آبياري سطحي (غرقابي) و تحت فشار (قطره‎اي و باراني) قرار گرفت. با مطالعه روش هاي موجود ارزيابي تناسب اراضي و با توجه به اطلاعات موجود، روش پارامتريك (استوري و ريشه دوم) و محدوديت ساده براي مطالعه انتخاب گرديدند. براساس مطالعات نيمه تفضيلي موجود، 5 سري خاك مجزا شده در 2 واحد فيزيوگرافي تشخيص داده شدند. با توجه به نتايج بدست آمده از سه روش پارامتريك (استوري و ريشه دوم) و محدوديت ساده، نتيجه روش پارامتريك در عمل به واقعيت نزديكتر بود. به طوركلي مهم ترين عوامل محدود كننده سيستم آبياري سطحي در دشت ميانگران بافت خاك، آهك و عمق خاك بودند. همچنين از مهم ترين عوامل محدود كننده سيستم آبياري باراني و قطره‎اي نيز بافت خاك و آهك بودند. در روش پارامتريك (ريشه دوم) با توجه به شاخص قابليت آبياري (Ci) براي واحدهاي اراضي 2 و 3 از سيستم آبياري سطحي مي‎توان استفاده كرد، اما براي واحدهاي اراضي 4، 1 و 5 هر سه روش آبياري سطحي، قطره‎اي و باراني مناسب مي باشند. در روش پارامتريك (استوري) با توجه به شاخص قابليت آبياري براي واحدهاي اراضي 1 و 4 از سيستم آبياري سطحي مي توان استفاده كرد و براي واحدهاي اراضي 2، 3 و 5 هر سه روش آبياري سطحي، قطره‎اي و باراني مناسب مي‎باشند. در روش محدوديت ساده با توجه به شاخص قابليت آبياري (Ci) براي همه واحدهاي اراضي منطقه (4،3،2،1و5) استفاده از سيستم آبياري سطحي نسبت به آبياري قطره‎اي و باراني مناسب‎تر مي باشد.