بررسي مباني عرفان عطار

پژوهش حاضر دربارۀ مباني عرفان عطار است.هر يك از بزرگان تصوف،بناي طريقت خويش را بر يكي از مقامات يا حالات عرفاني نهاده‌اند.عطار به عنوان يكي از بزرگ‌ترين عرفاي مكتب خراسان‌ است.مكتب عرفاني خراسان،مكتب عرفان عملي است كه همواره در جستجوي معشوق الهي است و از ميان تمام كثرت‌ها و مظاهر،بادۀ وحدت مي‌نوشد.نگارنده،در اين نوشتار،ابتدا مباني عرفان عطار را با استفاده از متون كهن تصوف تعريف كرده سپس ديدگاه‌هاي عطار را دربارۀ آن،تحليل كرده است تا افق ديد عطار در اين موضوعات به دست آيد. تصوف عطار،عرفان معتدلي است كه از راه شريعت جدا نمي‌شود و طريقت و شريعت را درمي‌آميزد. موضوعاتي چون عشق ، درد ، طلب ، فنا ، فقر ، ترجيح عشق بر عقل و دشمني با فلسفه و انديشۀ فلسفي مفاهيمي هستند كه عطار در سراسر آثارش،در قالب نصايح و تمثيلات به آن‌ها پرداخته است.