تابو از ديدگاه مردم شناسي ديني در داستان بلند« طوبي و معناي شب» اثر شهرنوش پارسي پور

آنچه از بررسي نظريه هاي مردم شناسان بر مي آيد، هر جامعه اي با توجه به ويژگيهاي مختلف فرهنگي، مذهبي، قومي وتاريخي، پايبند بعضي امور ممنوع و مقدس مي باشد. جامعه شناسان بر اساس زبان پولينزي، واژه ي تابو را براي اين امور مقدس برگزيدند.تقسيم-بندي تابوها بر اساس جوامع مختلف متفاوت است.نقض اين تابوها، تاوان و مجازاتي به همراه دارد كه گاه فردي است و گاهي بر عهده ي نهاد يا گروهي است.داستان نويسان معاصر زن جامعه ايراني، در داستانهاي خود از ديدگاه مردم شناسانه به اين تابوها اشاره كرده و بدين گونه اعتراض و فريادهاي نهفته خود را جاري ساختند. داستان« طوبي و معناي شب» داستاني است كه در آن از انواع تابوها استفاده شده است.كه مي توان به تابوي زن- شاه- مسايل اخلاقي- اشاره كرد. در اين مقاله سعي شده، با بازبيني و شناخت عصر زندگي پارسي پور، از ديدگاه يك زن، به تابو و مفاهيم آن در اين داستان بلند بپردازيم.