نگاهي به گويش و اصطلاحات عاميانه داراب

در طول قرن‌هاي متمادي سرزمين ايران محل سكونت اقوام مختلفي بوده است كه هر كدام از آنها با خود زبان متفاوتي را به اين سرزمين آورده‌اند. پس ايران داراي تنوع زباني و گويش‌هاي بسيار گسترده مي‌باشد. شهرستان داراب داراي گويشي خاص از متفرعات گويش‌هاي جنوب غرب ايران است. بسياري از واژه‌ها و اصطلاحات كه در اين گويش وجود دارد، از رنگ منطقه‌اي برخوردارند. هدف از ارائه اين پژوهش و نظير آن توصيف و ثبت گونه‌اي از نظام يك زبان ايراني است پيش از آنكه به حيطه ي فراموشي سپرده شود. در اين پژوهش ابتدا به اختصار به موقعيت جغرافيايي و تاريخي داراب پرداخته مي‌شود و سپس به تعريف گويش و لهجه مي‌پردازد و در ادامه به شماري از لغات و اصطلاحات عاميانه كه بيشتر از طريق ميداني و استفاده از فرهنگ لغات جمع آوري شدند مي‌پردازد. اميد آن است كه اين كوشش در حفظ از گسترش زبان، فرهنگ و ادب اين منطقه مؤثر واقع شود.