نمادپردازي سحرانگيز در انديشۀ مولانا

در طول تاريخ زبان، همواره گروه‌هايي براي ارتباط خاص بين يكديگر، زباني ويژه براي خود بر مي‌گزيدند. اين زبان معمولاً از كلمات متفاوت و جديد استفاده نمي‌كند، بلكه با به كارگيري اصطلاحات خاص و برقراري نمادهايي شكل مي‌گيرد و كاربردي مي‌شود. زبان عرفاني، زباني است كه قرار است حالات، روحيات و تجارب ناب عارفان با آن بيان شود. نمونۀ بارز اين گونه كلام، زبان رمزي عارفان است. عرفا از شيوه‌ي زبان رمزي با مخاطب خويش صحبت مي‌كنند. در اين ميان مولانا كه از بزرگان عرفان محسوب مي‌شود و سر دمدار درك تجربيات فراطبيعي است، اين انديشۀ نمادگرايانه را كه حاصل جمع سابقۀ عرفاني و اكتسابات روحاني وي است در سراسر آثارش به اشتراك گذاشته است. در اين مقاله برآنيم تا با بررسي نماد‌هاي فراطبيعي مولانا، بخشي از انديشه‌هاي والاي اين ابر انسان را آشكار سازيم. روش تحقيق در اين مقاله توصيفي – تحليلي بوده و مطالب به شيوۀ كتابخانه‌اي جمع آوري شده است.