تحليل خنده در ديوان حافظ بر اساس نظريه‌ي باختين

باتوجه به اينكه يكي از شاهكارهاي ادبيات وزبان پارسي غزليات حافظ شيرازي در قرن هشتم مي‌باشدكه ادبيات فارسي بر اين شاهكار بي نظير ميبالد،وباعث فخر وشكوه آن در ميان فارسي زبانان ويا بهتر بگوييم در گيتي پهناور است،ما در اين تحقيق با رويكرد روايت شناسي باختين به بمفهوم خنده در ديوان حافظ پرداخته وبا منطق گفتگويي با مفاهيمي نظير خنده بر خود،خنده كارناوالي،خنده چندآوايي،خنده تك آوايي،مي پردازد،ومفاهيمي نظير خنده از نوع مسخره،تحقير،نيشخند،سرور وشادماني و نوع جديدي از خنده كه در برخي از اشعار حافظ متجلي است،آن خنده ي پديده‌هاي غيرجاندار با گرايش الهام از معشوق و تجلي ان با عكس المعل پديده‌هاي غير انساني.(خنده عاشق به معشوق به سبب عشق).واين امر مارا برآن داشت،تابا بررسي غزليات حافظ مفاهيم خنده را در اين ابيات يافته،تامخاطب باديدگاه حافظدراشعارش،نسبت به حاكمان وزور گويان زمانه آشنا گردد. بخصوص وقتي حافظ خنده وشادي رادر قالب طنزهاي ظريف وگاه پيج وتاب دار مي‌آورد. ما در اين تحقيق برآن شديم با روش تحليل وبررسي به مفاهيم خنده واشتقاقات آن درغزليات حافظ وبررسي آن بر اساس نظريه باختين سنجيده وتفاوت وشباهتهاي آنها راتبيين نمايم.