غزليات بيدل از نگاه هرمنوتيكي

زبان شعري بيدل، مبهم و پر از استعارات است. استعاره‌ها به صورت تركيب پراكنده و به شكل خوشه‌اي در يك بيت و همچنين به صورت مفهومي و به شكل خوشه‌اي (در سراپاي غزل) در شعر وي نمايان است. علاوه بر اين، چون بيدل يك شاعر وحدت وجودي است، استفاده‌‌ي فراواني از اصطلاحات و تركيبات اين ديدگاه از عرفان، انجام داده است. و از طرف ديگر هم، چون زادگاه يا محل زندگيش هندوستان يعني شهر پنتا، كه زادگاه بودا است، از اصطلاحات بودايي نيز در شعرهايش بهره گرفته است. براي تفسير و تأويل همه‌ي آن‌ها، قسمتي از غزل‌هايش انتخاب شده‌اند كه از نگاه هرمنوتيكي مورد بحث و تبيين قرار گرفته‌اند. خصوصاً از نقطه نظرات هرمنوتيك كلاسيكي، در مورد تفسير و تأويل اصطلاحات عرفاني و همچنين ديدگاه پل ريكور تحت عنوان نوآوري معنايي در استعاره‌ها و نقش مؤلف و شرايط محيطي در فهم متن از ديدگاه ديلتاي.